Ancak network kavramını bizler aslında gündelik yaşamımızda doğal olarak fazlası ile kullanıyoruz. Çoğumuz belki bunun farkında değiliz. Örneğin herhangi bir konuda bir işimiz düştüğünde, mesela iyi bir diş doktoruna ihtiyaç duyduğumuzda, önce arkadaş listemizde diş doktoru var ise onu ararız, yoksa diş doktoru tanıdığı olan bir arkadaşı o da yoksa iyi bir diş doktoruna gittiğini söyleyen bir arkadaşımızı arar ve sonuca ulaşmaya çalışırız. Tabi bu herkes için genel geçer bir yöntem olmayabilir. Ancak birçok konuda benzer davranışlarda bulunduğumuz bir gerçektir. Gerek sosyal yaşamda gerekse iş bağlamında insanlar bildik, tanıdık ve güvenilir kişiler ile ilişki kurmak ister, insan doğasının gereği olarak. Tabi günümüz modern iş yaşamında profesyoneller için sağlam sözleşme şartları da geçerli olmak ile birlikte, özellikle Anadolu’da firmalar, ister büyük ister küçük işletme olsun, çalışma prensiplerini büyük oranda yukarıda ifade etmiş olduğum biçimde gerçekleştirirler.

Kısacası iş ve sosyal çevreniz ne kadar geniş ise; ihtiyacınız olan herhangi bir konuda profesyonel birine ulaşmak çok daha kolay olacaktır. Bir hizmet alımı, satımı; ürün alımı satımı ve hatta iş/çalışan bulma konusunda da belirleyici unsurların başında gelecektir. Bunların dışında sosyal çevremizin de ne kadar genişlediğini ve hatta sizin tanımadığınız birçok kişinin de sizin hakkınızda az çok fikir sahibi olduğuna şahit olacaksınız. Tabi bunun iyi ya da kötü olması başta sizin tutum ve davranışlarınıza sonra da iletişimde bulunduğunuz kişi ya da kurumların tutum, davranış ve algılarına bağlı olacaktır.

İnternet bu açıdan bulunmaz bir fırsattır. Oturduğunuz yerden, gerek ülke içinden gerekse dünyanın birçok ülkesinden yeni insanlar ve profesyoneller ile tanışma fırsatını size sunmaktadır. Eğer doğru ve etkin kullanırsanız belirli bir zaman sonra size maddi ve manevi bir takım kazançlar getireceği muhakkaktır. Ancak doğru ve amacına uygun kullanılmadığında ise hem birçok olumsuzluklar ile karşılaşabilir hem de zamanınızı boşa harcamış olabilirsiniz. Ayrıca iletişimi salt internet ile sınırlı tutmayıp ilgili networklerin/grupların etkinlik, toplantı vb. çalışmalarına da katıldığınız takdirde, iletişimde bulunduğunuz insanlar ile yüz yüze görüşme fırsatı da elde eder böylece daha güvenilir iş ve sosyal bağlantılar kurabilirsiniz. Ki tavsiyem yüz yüze görüşmelerde bulunulmadan bireylerin ya da kurumların netteki profilleri ile yetinilmemesidir. Kimi zaman yeterli ve gerçekçi olsa da bu profiller çoğu zaman yanıltıcı olabiliyor.

Şimdilik kısaca kişisel network kurmanın önemini değinmiş olup, bu yazının devamlarında doğru kişisel network nasıl kurulur, yapılması gerekenler ve yapılmaması gerekenler üzerinde durmaya çalışacağım..

Not: Bunlara tamamen benim kendi kişisel deneyimlerim sonucu elde ettiğim amatör fikirlerdir. TİSGEP gibi iş ve sosyal ağları yeni kullanmaya başlayanlar için fikir verme adına yazılmıştır..

sapanca

sakarya tenis klubü

sapanca sahilden görüntü

sapanca sahil kenarında bir işletme

tepelerden sapanca manzarası

devamı gelecek…  

hiç kimse vazgeçilmez değil mi?

vazgeçilmez mi olmalı kişi yoksa onsuz da devam etmeli mi devam etmesi gerekenler?

hayatın anlamı kaybedilebilir mi ?

 bir olgu mudur yoksa ispatlanabilen..

küçük şeylerde mi gizlidir mutluluğun anahtarı?

 insan kendinden şüphe edebilir mi sahiden

ve ağlamak bir lüks müdür tıpkı anlaşılmak gibi..

ve anlaşılmak bir lüksken anlamak bu kadar onur kırıcı olmalı mı ya da bu kadar şaşırtıcı

öyle bir an gelir mi her şeyin anlamını yitirdiği, hiç bitmeyeceklerin bittiği,

umut biter mi yarın biter mi, insan kendini kaybeder mi hiçliklerde

yoksa her şeyde mi kaybolur insan ancak

ya da sadece zaman mıdır kaybedilebilen…

ZEYNEP HEPGÜL

 Çok uzak değil daha birkaç yıl önce- zaman mevhumu karışıyor bu konuda , belki de dün- ben vardım sizin yerinize değişik bir okul giysisi içinde ,değişik bir binada ,değişik suretler arasında… Fakat aynıydı yaptıklarım ,içime sığmayan enerjim ,büyümek için acelem. – Şu an ben olan – o zaman bilemediğim gözlemci gözler benim için ne derece ulaşılmazdı… Yaşları çok uzak, işleri çok kolay , hayatları keyfinde sandığım o -benlerin – kişilerin gözünden bakmanın bana bu derece yakın olacağını tahmin bile demezdim. Zaman an’mış , ben gelecek derken çoktan geçmiş olmuş, ‘küçüktüm’ den geriye sadece resmi kalmış , bir de dimağımda iz bırakan tarifsiz bir coşku varmış. -ecek ‘ lerle ve birgün ‘lerle başlayan cümlelerim -mış ‘lı ve -di ‘ li eklere bürünüp öğrenilen ve yaşanılan geçmiş zaman kipinde Türkçe dersinde kurulabilecek örnek tümceler içinde kalmış…

Ne zaman öğrenmiştim ve ne vakit yaşadım bu cümleleri … !! Yoksa hala Türkçe dersinde öğretmenimin yazmamı istediği ,deftere yazılan cümlelerden mi ibaret bu öznesi ben olan fiiller… Ya da bu cümleler hep mi vardı bir defterde de ben sadece okudum ve dersimi mi yaptım? Ders bitti diye sevinirken unutmuştum ki sınav olmadan ders bitmezmiş !!!

Siz sınıfa geleni ne gözlerle görüyorsunuz bilmiyorum ama ben sizin gözlerinizde kendi sizlerimi görüyorum… Bazen gayet ciddi olduğum bir anda , tam dersin en mühim anında içimden kahkaha atıp ,birinizi ebeleyerek kolidora koşup ‘hadi yakalayamazsın ki’ demek geçiyor. Ben bunları söylemek isterken ise ağzımdan çıkıp sana iletilen sadece bugünkü günlük planda müfredata uygun bir şekilde , teknolojik aletler eşliğinde, 40 dk. Süre dahilinde size iletmem için develetin beni memur kıldığı cümleler dökülüyor. Bazen ise o plan gönlümün sesinin planına uymadığı için size –di’li geçmiş zamanda içinde 1. tekil ve 1. çoğul şahısların olduğu gülümseten tarihi anılarımı paylaşarak ya da sizin gönül sesinizi açıp sadece dinleyerek sizden oluyorum… Ve itiraf ediyorum -ki zaten ben söylediğim için bunu siz de biliyorsunuz- gerçekten bunları yaparken mutlu oluyorum.

Tam dersin ortasında alakasız bir espri yapışınızı, ya da dersi bölerseniz kızarım diye sıra altından kağıt yazıp birbirinize yollayışınızı , yazılı kağıdınızı okurken kimden nasıl kopya çektiğinizi , ödev yapmadığınız da bahaneler sıralayışınızı, ben Tanzimat Fermanını anlatırken , Tanzimat’la ya da Ferman’la ilgili en ufak bir şeyi duymayıp karşıdan geçen genci ya da arabasının markasını daha çok merak edişinizi, gizliden tahtanın üstündeki saatin ibresini sinerji çalışmalarıyla nasıl ileri alacağınızın yolunu bilmeyi çok isteyişinizi, canınız ders işlemek istemediğinde bunu söyleyemeyip kendinizi sıka sıka ders dinleyişinizi bilip, hissedip , sınıfın havasından sizin o günkü ruh halinizi anlamak inanın ; hem çok eğlenceli , hem çok komik hem de çok özel…

Bir gün sizlerden bazıları da bunları hissedecek … O vakit bulunduğunuz konumu sizin o anda yerinizde olanlarla değiştirmeyi isteyeceksiniz… Ve size öğrettiğim bir gerçeği yaşadığınız için öğrenmiş olacaksınız ‘ tarih tekerrürden ibarettir ‘. Ve de en iyi öğrenilen bilgi tecrübe ile edinilendir….Ben tecrübe ettim ,gördüm en güzel yıllarınızda olduğunuzu … Ne yazık ki zamanı nasıl geri alabileceğimi öğrenemedim… Bu sebepten de içinde bulunduğum anı , sizi ve yaşadıklarınızı izleyerek zevkle yaşıyorum… Öğretmen kimliğinde , bazen yaptıklarınıza kızmış gibi, bazen görmemiş gibi davranıyorum.Oysa içimdeki çocukla , yaptıklarınıza eşlik ediyor ve sizi çok iyi anlıyorum…

Perihan KAÇMAZ

Her birimizin kendine has değerleri vardır… Bazıları bu değerleri yitirdiğinde tüm Dünyası yıkılır ,hayata küser ve kabuğuna çekilir… Bazıları ise bu değerler zarar gördüğünde olmadık bir şekilde hırslanır ,elinden alınan karşısında ki olumsuzluk ona güç verir kaybedecek bir şeyi olmadığını düşünerek var gücüyle hedefe kilitlenir.

Bu gruplar birbirinden farklı yaşayışlarla doğmuş,farklı şekilde büyümüş ve farklı tarzları benimsemişlerdir. Hatta dinledikleri müzikler bile birbirinden çok farklıdır…

“Müslüm Baba “ diye konser salonlarında bağıranlarla “Tarkaaaan “diye çığlık atıp parçalanan hayranlar arasında her açıdan bariz farklar olduğu gibi bu kişilerin hayata tutunmaları ya da hayattan beklentileri de çok farklıdır.

“Acı çekmek özgürlükse özgürdük ikimiz de” diyen bir sanatçının hayranı tabi ki “Acılara Tutunarak” ilerleyecek önüne çıkan engeller nispetinde güç kazanacaktır. Diğer taraftan “Sevgilimi koluma takarım ,Bebek’te 3-5 tur atarım,Olmadı bi de sinama yaparım gördüğün gibi çok unutkanım” diyen bir şarkıcının dinleyeni ise farklı bir anlayış tarzına sahip olacak ve mutlu olmak için acı ve türevlerinden uzak olmanın daha iyi olduğunu düşünüp‘ mutlu ol,eğlen coş’mantığıyla hayatını sürdürecektir.

Birinci gruba dahil olanlar karşılarına çıkan olumsuz ve zor şartlara direnmiş ,hayat mücadelesini hep sırtında büyük bir yük olarak taşımış ,hatta bazı raundlarda nakavt olmuş fakat bu darbeler onlarda tetikleyici olmuş , en azından mücadeleyi bırakmama azmi oluşturmuş kimselerdir. “Öldürmeyen acı güçlendirir” mantığıyla bu tür kimseler hayatlarının ilerleyen yıllarında daha iyi noktalara gelecek belki de rahmetli Sakıp Sabancı benzerinde olduğu gibi mücadelelerinin sonucunda karşılıklarını alacaklardır. Bu gurup aslında tam zıddı bir riskte taşımaktadır.Eğer bu darbler karşısında güç dengesini koruyamazlarsa ezik psikolojisine bürünüp hep başkalarının onları ezmelerinden dem vuracaklar belki de aynı darbeleri onlar da ‘gücü yeten gücü yetene’ diyerek daha güçsüz olan bir başkasından çıkaracak ve kazanma yolundakilerden değil kaybettiğini başkasından çıkaranların yolunda gidip can yakan bir sadist olacaklardır… Sınır çok ince bir çizgidir… Ya acılara tutunarak mutluluğa yol yaparsın ya da acını başkasının acısı haline dünüştürerek hepten yoldan çıkarsın…

Hayatlarında en başından beri her şey önlerine sunulan , Bebek’te 3-5 turla sınırlı bir acı hafızaları olanların işi daha kolaydır. Onlar ya elindeki nimetlerin hala farkında olmayıp ayakkabı topuklarının kırıldığı günü en bedbaht günleri ilan edecekler, düzeyli bir beraberlik yaşadıkları !!! partnerleri tarafından aldatılınca iyice akıllarını kaçırıp dibe vuracaklar; ya da eğer şanslıysalar Dünya’da kendileri dışındaki birilerinin de var olduğunu ve daha ciddi sorunlarla boğuştuğunu görerek ellerindeki maddi olanakları sunup hayır işlerine başlayıp yırtacaklardır… Her grup farklı yollardan ama netice aynı oranda mutluluğa ya da mutsuzluğa yakındır…

Ülkemiz gibi acı ve zorluk çekenlerin daha fazla olduğu –en azından şimdi ki orta yaş ve üstü için durum bu – bir yerde tabi ki acılara tutunarak yol alanların ve bu tarz müzik yapanların hayran kitlelerinin sayısı azımsanamayacak kadar çoktur… O sebepten bizde İbrahim Tatlıses ve Bergen kasetleri çok satmaktadır… Genç nesil için tahammül edilemeyecek derecede itici gelen ama şimdi değilse de bir zamanlar bu ülkede yaşananları iyi bir özet geçen bu müzik türleri bizi yansıtmaktadır… Gençlerimiz de kendi dünyalarında acılar çekmektedir muhakkak … Onlar da bu acılarını “ Bu kez anladım Hüzünlerden bozma mutluluklar yaşıyorum , Ben ordaydım Huzurlu zamanları yıkan sorular biliyorum “ diyerek ifade etmektedirler… Geçmiş nesil farklı mutluluklar /acılar çekerken şimdi de farklı mutluluk/ acılar vardır hayatımızda değişen şey ifadeler ve sesleniştir sadece… Aramızdaki bu farklılıkları anlamamız anlamaya çalışmamız karşılıklı müzik zevklerimizi yeri geldiğinde değiş tokuş edermiş gibi dinlemeye çalışmamız aslında toplum okumamızı sağlar ve toplumdaki ayrımcılığı azaltır…

Seçtiğimiz müzik bizi anlatır, yaşadıklarımızın ve tercihlerimizin ifadesidir… Mutluluğa yakınlığımızı , acıyı kabullenişimizi , dertlere bakışımızı ve hayatı ne yönüyle yakaladığımızı açıklar…

Ve biz de kendi müzik penceremizden bakarak kendimizi de yorumlama imkanı kazanırız “ yıllar yılı dert yolunda acıların çocuğumuyuz , yoksa lale devri çocuklarımıyız zamanımız geçmiş , yoksa hala küçüğüm daha çok küçüğüm bu yüzden tüm saçmalamam ,diyerek hiç büyümeye ve sorumluluk almaya niyeti olmayanlardan mıyız…!!! Biz ne tür müziğin ve tarz hayatın kişileriyiz ??? Belki de hepsinden azcık alıp tüm hayatlara yakın ama biz olan bir model mi olmalıyız???

PERİHAN KAÇMAZ

HALKA HALKA DÜĞÜMLENMİŞİM

HABERSİZCE SİNSİCE….

BUNUN ÇÖZÜLMESİ DE SESSİZCE Mİ OLCAK

YA DA ÇIRPINIŞIMIN EŞLİK ETMESİYLEMİ

KENDİ KENDİNE KONUŞMAKTAMI BİR HAYKIRIŞTIR

YA DA HAYKIRIŞMIDIR KENDİ KENDİNE KONUŞMAK

ADIM EVET BİR ADIM BİLE

HAYATIN KISIRLIĞINI BOZCAK KADAR GÜÇLÜ

BELKİDE GÜÇSÜZLÜĞÜN PENÇESİNDE YÜCELTTİĞİMMİDİR BU ..

YA DA SADECE KENDİMİ KANDIRIYORUM

OLMASINI İSTEDİĞİM DÜNYAM DA…

NİHAL ÇAKAR

Bazen hayatta öyle kazık soru/n/larla karşılaşırsınız ki, Einstein bile olsanız bu soru/n/larla baş etmeniz mümkün olmayabilir.

Bazen uçmak, özgür olmak isterseniz bilirsiniz ki bu sevdiklerinizin mutsuzluğu belki de ölümü olacaktır.

Bazen kurtarmak istersiniz onları ama sizin kurtarmak için yapacağınız hamle yine onların mutsuzluğu ya da ölümü ile sonuçlanabilir.

Issız bir denizin ortasında öylece kala kalırsınız kaderinizle..
Beklemek sadece beklemek belki de yapabileceğiniz en iyi iştir..
Neyi beklediğinizi bilmeden..

Ama beklerken de kendinizle bir savaş verirseniz..
Gücünüzü tüketen bir iç savaştır bu, yaşadığınız en büyük savaş
Bir güvercin yüreği ile kartallarla mücadele ederken
Bir sürü yeni sorular/sorunlar belirir
Ne, Neden, Nasıl, Ne için, Ne kadar gibi sorular içinizi kemirir
Soruyu/sorunu çözmeye çalışırken üstüne yenileri eklenir

Zaman gelir neyi beklediğinizi bile unutursunuz…

Hayat böyle akıp gider ellerinizden…

Dur demek isterseniz akıp giden hayata..

Diyemezsiniz…

Nereden mi çıktı bu düşünceler?

Bir resim karesi..

ve

İşte soru…

Sizi Böyle Bekleyen Biri Var mı?

Muhammet KAÇMAZ

yollardan geçtim, geçtim de kalpsiz şehirlerden, az gittim uz gittim, düzlükler sisliydi,ve hazine arazilerini ekmişti köylüler…cılız ışıklı ıssız yollar –sonları gerçekten görünmüyordu- ve terkedilmiş benzin istasyonları selamladılar bir tek beni, bi de resim dersinde çizdigimiz kibrit kutusu evler misali evlerin, bacasından çıkan incecik dumanlar(muhtemelen evin anası kalkmış,yakmıştı sobayı yavrularını kaldırmadan) ama ben yine de ,kamyoncuların yalnızlıklarına ağladım…yemeğin en tazesi onlaraydı ve çay bedavaydı, uyku da çekerlerdi parkedip tesislere ,onları uyandıracak bekçi de vardı…ama ben ,işte,yine de… soğuktu..güneşin bile üşüyerek doğduğu günlerden biriydi sanırım…ve geçtim,geçtim de bunları ,un fabrikalarına seslendim..öğütün!öğütün beni ama makine olmasın, öğütün dedenizin usulü ile ki acı kalmasın…alın koyun iki taş ortasına…eti sizin olsun kemikleri de, ama dikkat edin şu kafatasıma ve çok hırpalamayın, zira çelenklerimi ekeceğim ben oraya,sakın dokunmayın…

yollardan geçtim,geçtim de kalpsiz un fabrikalarını, -dedeleri bilge değirmenlere layık torun değillerdi bi kere daha anladım ya- ve sanırım yine takılıp kaldım kamyonculara ,yok bu sefer kamyoncuların yolunu gözleyen çocuklarına –hadi dürüst olayım ,kadınlarına- gözümün önüne geldi bir tanesi…genç,oturmuş cam kenarına gözleri çakılı ufkun bilmem hangi sonsuz noktasında…bekler,kocası gelsin ,gelsin de para getirsin.yeni entari alsın,giyinsin ,e ,komşu kızının düğünü var ,kocası gelsin ,gelsin.kış geldi dayandı kapıya,kömür lazım ve birazcık da odun kömürü tutuşturmaya,kocası gelsin,gelsin de doktora çıksın,karnında bir ağrı ,yoksa bir bebek mi yolda..kocası gelsin…sadece o gelse olmaz mı ya..para da,entari de,kömür de,doktor da ,çocuk da yok aslında…ama ,kızamazsın,yoldaki bilmez,yol bildirmez zira, götürür seni ve giden bilmez,kalana sormak lazım..kalana ağlamak lazım..”giden mi sürgün kalan mı”diyordu ya bi şarkıda.. içimden kızdım kamyonculara kadınlarını ağlattıkları için ve hepsini simitçi yaptım..ya da limon satacaklar her gün pazarda…kazançları daha az olacak belki ama eve dönecekler ,akşam ezanı okununca…

yollardan geçtim,geçtim de kalpsiz kamyoncuları ,geldim kiremit fabrikalarına , hey gidi kızıl çamur,hey gidi toprağın kızı,şimdi depolarda güneşsiz beklemektesin..kimbilir hangi yuvanın damına yolculuğun,sen bir büyük ev umarsın ya..geniş bir çatı olmalı en çok da,yalnızlığı sevmezsin zira,diğerleriyle yaşamalısın mutlu mesut ..kulak veririm onlara, beni ne dubleksler istedi de gitmedim der biri ,gözü de yükseklerdedir ya..bir kiremitin gözünün yüksekte olması dikkati nedense pek çekmese de diğerleri ona güler,güneşe kavuşalım da ,razıyız derler bir gecekonduya,hem evin büyüğünü neyleyelim,hayalleri kendilerine sığmayanları bulabilsek ya biz,o zaman ereriz kiremit olmanın gerçek mutluluğuna…ve devam eder öbürü ,biz kendimiz için yaşamayız zira, var oluruz çatısını kapattıklarımızla,var oluruz sadece yağmurdan koruduklarımızla…güzel söz derim…hey gidi kızıl çamur,hey gidi toprağın kızı,yazın görmüştüm sizi, sen ve arkadasların- o gözü yükseklerde olan yoktu ama aranızda -güneşte uyuyordunuz..uyumuyor kuruyordunuz,kurumuyor ölüyordunuz,ölmüyor ,doğuyordunuz..anladım feragat nerden gelir,anladım neden herkes seni başının üstüne koyar..anladım,doğmak için küllerden ,yanmak gerekir,bilir misin,biz insanlarda böyleyiz,e,benzeriz tabi size,aslımız bir,topraktan geliriz.başlarda taşınmak için,acı çeker(pişeriz) acıyla yaşar ( kururuz)..

yollardan geçtim,geçtim de kalplerini emanet vermiş kiremitleri,sigara fabrikalarına geldim,uzunca parmakları sararmış kızlar geldiler oturdular karşıma,yıllardır aynı fabrikada sabah 6 akşam 5,daha kolay gelir dantel örmekten artık tütün sarmak onlara,sabahın tütün kadar keskin bu saatinde de ,alpay’ın şarkısı geldi aklıma,ey fabrika kızı..sarar sarar her sigarayla bir dilek tutar,bunu içince biri ,yerine gelir o zaman belki dileği…bir sigara yakayım dedim, dileği gerçek olacaksa eger birinin, sigaraya başlamaktan kim korkar.

yollardan geçtim,geçtim de kalpleri parmaklarına inat sararmamış kızları ,hoş bulsun diye misafire demli çayların verildiği yerlere geldim…benimki açık olsun diyemedim- sorulmamıştı,zaten ayıptı da sorulmazdı-olsun, tebessümlerini kattım içine ben de şeker niyetiyle,oldu bitti,hem de yakmayan bir sıcaktı…demli çaymış,en güzel hoş geldin buralarda..aldım ,kabul ettim…ben de dedim,eğer gelirseniz birgün şehrime ,size de ikram ederim aynından hem de sallama olmayanından

Yollardan geçtim, geçtim de kalpsiz kendimi,-geçemedim ya dostlar ,olsun bu yine de en sevdiğim yalan- yollar bitti bugünlük, gördüm ki,ben kendi bulanık sularımdan şikayet ederken,dışarıda gerçeklerden örülü acı bir hayat var…

Teşekkür faslı

şükrettim halime,vazgeçtim kafatasımı da saklamaktan,sordum kendime,sızlanmak neden ayağına batan dikenden ,aç gözünü gör ,sırtında onca ok ‘a rağmen yaşayanlar var.. nimetler ateşten gömlek,bilmezsen kadrini, yakarak gider seni de bakarsın sadece arkalarından.. artık vazgeç ey kendim,çocuk misali oyalanmaktan ,ve unutma,sorumlusun sen,acı çeken her bir insandan…

dedim ya,yol bitti şimdilik ,sefer ise yine yeniden başlıyor…çok çalışmalıyız çook

Ve dönüşte farkettim ki düzlüklerde sisler gitmiş,ve aslında hazine araziye ekmişti hayallerini köylülerin…

Not: aslında sadece kamyoncu ağabeylerimizi yazacaktım…ve siz yine de sadece kamyonculara ağlayın..Karayollarında degil, eşlerinin kollarında ölmeleri dileğiyle…

SÜMEYYE ÜNSAL

Doğrul !!! Kalbin gibi ,davranışların gibi doğrul !!! Durma iki büklüm .
Omuzların erkenden çökmüş kafandakinin ağırlığıyla.
Bilirim her tel beyaz saçın bir dert anlatır anlayana… Artık sen değilsin gözlerinden ışık saçan haşarı genç. Oysa yaşın henüz değil 35. Susmak en sevdiğin meziyetin ; peki kendine neden serzenişlerin.

Affet herkesi unut gitsin. Affet kendini affet gitsin.Çünkü Dünyadaki en masum suçludan daha temizsin. Yorma olur olmaz niçinlerle kendini ve sevenlerini ; bak yine başladığın yerdesin. Sen , arkadaşım ;arkadaştan ileri sırdaşım bırak olmuş bitmişi olduğu yerde kalsın.Kapat albümün tozlu sayfalarını o tozlarla gününü ve geleceğini de tozlamaktasın.

Hakk , verecek haklarını ve tüm hakları … Uğraşma değiştiremezsin , haksızlığın ödenecek haklı haklılığını.

Sen bir insansın. Ben gibi, o gibi , onlar gibi… Ondandır yaptığımız fütursuzluklar… Ah keşke olmamış olsalar… Daha güçlüden medet iste. O dahi affetmekte sınırsızken sen bir zerre iken ‘O’ ndan ; nasıl hala ‘neden’ dersin? Teslim ol, eğ başını , yapan ele değil yaptırana odakla kendini… Başını eğ ama , dimdik olsun gövden ve omzun çünkü sen insan olmayı başarmaya çalışıyorsun.

Hafiflet kafanı, üstüne vazife olmayanları çıkar heybenden… Senden daha iyi karar veren varken telaşlanman neden ? Olmuş ve ya olursalarla zaman kaybedeceğine kuşan dua zırhını defet kötülük oklarını . Bak o zaman nasıl rahatlayacak ve huzur içinde yol alacaksın…

PERİHAN KAÇMAZ

Nedir beklenilen ya da gerçekten beklenilen bir şey var mıdır

Var mısın bu hayatta yok musun yoksa önce bu soruya bir cevap mı aranmalıdır

Bir an için mi yaşamalı insan yoksa bir an için mi ölmeli

Her an için mi yaşamalı insan yoksa her an için mi ölmeli

Yoksa o her an ve o bir an zaten insan için, buna mı inanmalı

Yok mudur bir iz, bir nişan,bir rehber yok mudur bir pusulası

Ey yolcu dur nereye diyen çıkmaz mı

İnsan hiç kendi başına kalır mı, yalnızım demekten hiç utanmaz sıkılmaz mı Samed iken Şah damarından yakını

İnsan uyandığını anlar mı rüyadayken rüyada olduğunu ya da.

Rüyalar gerçek olur mu , yoksa zaten gerçekler de rüya mı

Her ruhta bir mazoşist benlik mi gizli öyle olmasa hüzün insanı bu kadar tatlı sarıp sarmalar mı

Ve umut olmasa şükür olmasa insan yine de yaşar mı

Biter mi ruhun derinlikleri, derinlerde boğulunmaz mı

Bu kadar karmaşık soru hep aynı noktaya çıkmaz mı

ZEYNEP HEPGÜL